कविता - आठवणींच्या जखमा
माझ्या तळहाताच्या रेषा
निरखताना
तो फकीर अचानक
डोळ्यांतून पाझरला.
त्याच्या नजरेत
काळाचा थरथरता अर्थ होता,
आणि आवाजात
न बोललेल्या विरहाची राख.
तो म्हणाला—
तुला मृत्यू स्पर्श करणार नाही,
पण एका चेहऱ्याच्या
न विरणाऱ्या स्मृती
तुला रोज
हळूहळू मारत जातील.
काळ पुढे सरकेल,
दिवस बदलतील,
ऋतूंचे रंगही
फिके होत जातील;
पण त्या आठवणी
तळहाताच्या रेषांसारख्या
तुझ्या मनावर कोरल्या जातील.
शांत रात्रींच्या कुशीत
त्या अलगद जाग्या होतील,
नाव न घेता
मनाला पुकारतील,
आणि पापण्यांच्या कडांवर
ओलाव्याची राख ठेवतील.
मृत्यू एकदाच येतो,
पण स्मृती
दररोज थोडं थोडं
जगवतही राहतात
आणि संपवतही राहतात.
जखम शरीरावर नसते,
ती तर अंतःकरणाच्या गाभाऱ्यात
एक ठसठस बनून
आयुष्यभर धगधगत राहते.
म्हणूनच
माणूस मृत्यूने मरत नाही,
तो जगतो आणि
आठवणींच्या जखमांनी
रोज हळूहळू मरतो.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक: १०/०४/२०२६ वेळ: ११:२५
Post a Comment