कविता - अंधारातून उगवणारी पहाट

कविता - अंधारातून उगवणारी पहाट

सगळी स्वप्नं

सत्यात उतरतातच असं नाही…

काही पहाटेच्या दवबिंदूसारखी

क्षणभर लखलखतात,

आणि उन्हाच्या एका किरणात

हळूच विरघळून जातात.

मनाच्या अथांग डोहात

अलगद चाहूल दाटते,

पाऊस मनसोक्त बरसला तरी

काही ढग

अंतरातून सरकत नाहीत.

काही अडथळे

पर्वतांच्या छायेसारखे अढळ,

हलवू म्हटलं तरी

ढळतच नाहीत.

अनेक प्रश्न

सावल्यांसारखे मागोवा घेतात,

आयुष्यभर सोबत करतात,

पण उत्तरांचे दरवाजे

मात्र बंदच राहतात.

दुःखाच्या वाळवंटात

डोळ्यांत ओल साचते,

अश्रूंचे झरे वाहतात,

तरी अंतर्मनाची तहान

शमतच नाही.

जगण्याच्या अथांग सागरात

काही आठवणी

बेटांसारख्या स्थिरावतात,

वादळं धडकतात,

लाटा उसळतात,

तरी त्या

कधीच लुप्त होत नाहीत.

साऱ्या इच्छा

पूर्णत्वाला जातीलच असं नाही,

काही कळ्या

फुलण्याआधीच

निःशब्द होतात.

तरीही…

मनाच्या शांत किनाऱ्यावर

आशेचे काही दीप

अखंड तेवत राहतात.

काळोख कितीही दाटला,

वादळं कितीही रौद्र झाली,

तरी त्या ज्योती

हळुवार सांगत राहतात—

“उद्याचा सूर्य नक्की उगवेल.”

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: ०९/०४/२०२६ वेळ: ००:५४