कविता - प्यादं

कविता - प्यादं

पट मांडला की

सारेच तेजाने झळकतात—

राजा, राणी, हत्ती, घोडे,

आणि एका कोपऱ्यात

शांत उभं असतं

एक साधं प्यादं.

त्याच्या कपाळी

वैभवाची रेषा नसते,

नसतो पराक्रमाचा गजर,

नसतो सामर्थ्याचा गर्व,

असते तर फक्त पुढे सरकण्याची

एक निःशब्द दिशा.

ते जेव्हा

पहिलं पाऊल टाकतं,

तेव्हा चौकोनागणिक

अनिश्चिततेची सावली

त्याच्या पायांशी चालत राहते.

कुठे थांबवलं जाईल,

कुठे हरवलं जाईल,

कुठे त्यागावं लागेल स्वतःला—

याचा त्यालाही पत्ता नसतो,

तरीही त्याच्या अंतरी

आशेचा दिवा तेवत राहतो.

मोठ्यांच्या या खेळात

त्याचं अस्तित्व लहान भासतं,

पण विजयाच्या मुकुटात

अनेकदा चमकतं

त्याच्याच त्यागाचं रत्न.

आयुष्यही असंच असतं—

आपण सारे

काळाच्या पटावरची

प्यादी,

ज्यांना चाल शिकवते

अनुभवांची वेळ.

कधी अडथळे,

कधी पराभव,

कधी उपेक्षेचे वार,

तरीही पुढे सरकणारं पाऊलच

उद्याचा मार्ग घडवतं.

आणि मग

एक दिवस

हेच साधं प्यादं

राणीच्या तेजात न्हाऊन निघतं,

जगाला सांगतं—

लहान असणं

ही मर्यादा नसते,

ती तर उंच भरारीची

पहिली पायरी असते.

म्हणूनच 

जीवनाच्या पटावर

प्रत्येक चाल जपून टाका,

कारण शांत दिसणारं प्यादंही

योग्य क्षणी

संपूर्ण डाव पालटवतं,

आणि साधेपणातूनही

विजयाचा इतिहास घडवतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : ०३/०४/२०२६ वेळ : ११:५२