कविता - शिवतेजाची माया

कविता - शिवतेजाची माया

जटांमधून झरते

निर्झराचे नितळ गाणे,

आकाशभर पसरते

शांत तेजाचे वलय.

कपाळावर धगधगते

अग्निचे प्रखर चिन्ह,

तरी नेत्रांत विसावलेली

करुणेची शीतल चंद्रकोर.

कोण आहे तो

दिशादिशांना उजळणारा?

भयाच्या अंधारातून

धैर्याचा दीप लावणारा?

भुजांत त्याच्या सामर्थ्य,

स्पर्शात करुणेचा श्वास,

रौद्रतेच्या गर्जनेतही

मायेचा कोमल ध्यास.

भागीरथीच्या ओढीने

तो पृथ्वीवर उतरतो,

अहंकाराचे डोंगर मोडून

जीवनाला पावन करतो.

पावलांमागे त्याच्या

नवकथा जन्म घेतात,

दुःखाच्या वाळवंटातही

आशेची फुलं उमलतात.

दिगंतभर पसरते

त्याच्या स्मिताची प्रभा,

मनाच्या काळोखात

उगवते नवी उषा.

भुजंगांच्या फण्यांतही

रत्नांचे तेज झळकते,

रौद्र रूपामधूनही

सौंदर्य अलगद फुलते.

कुंकवाच्या रंगांनी

क्षितिज लालसर होते,

निसर्गही त्या नादात

शिवमय होऊन न्हाते.

तो दिगंबर, तो अनंत,

तोच करुणेचा सागर,

मनाच्या प्रत्येक श्वासात

त्याचेच अद्भुत अंतर.

म्हणूनच माझे मन

क्षणोक्षणी त्याच्याकडे धावे,

रौद्रातही मंगल शोधत

शिवनामात शांत व्हावे.

ही केवळ देवकथा नाही,

ही अंतर्मनाची काया,

जिथे विनाशातून जन्मते

नवजीवनाची माया.

वेदना जिथे जळतात,

तिथेच उमलते शक्ती,

शिव म्हणजे अंतर्मनातील

अखंड जागती भक्ती.

अंधाराच्या राखेतून

तेजाचा उगम होतो,

मनातील शिव जागा झाला

की जन्म सार्थक होतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : ३१/०३/२०२६ वेळ : ०७:२०