कविता - हृदयाचं प्रतिबिंब

कविता - हृदयाचं प्रतिबिंब

अभिमानाच्या शिखरावर उभं मन

स्थिर राहत नाही, 

पाय लटपटतात, 

जणू पानं वाऱ्यावर.

संध्याकाळच्या सावल्यांमध्ये

स्वप्नं विखुरलेली दिसतात,

पण अंतरातील धार 

कुणालाही दिसत नाही.

लोकांच्या नजरा जिथे थांबतात,

तेथे फक्त बाह्य रूप दिसतं,

हृदयाचं प्रतिबिंब मात्र शांत झळकत राहतं.

सूर्यास्ताच्या किरणांनी जिथे ओढ घेतली,

तिथे स्वप्नांची पानगळ ओसरीत पडते,

क्षणभर, काळाच्या कुशीत वाहणाऱ्या वाऱ्यासारखी,

सौम्य आणि निरंतर.

शब्दांवरचं नियंत्रण सुटतं,

भावनांची माया तुटते,

चित्र बदलतं,

पण आरसा तोच राहतो,

सत्याचं अनंत प्रतिबिंब.

संपत्ती, पद, सन्मान यांचं वलय

कधीच गळून पडतं,

जणू पावसाचे थेंब.

तुम्ही जिथे उभे राहता,

तिथे काळ देखील थबकतो,

मित्र आणि शत्रू दोघेही

वेळीच ओळखले जातात.

संसाराचे रंग बदलतात,

पण सत्याचा अंश टिकतो,

जो काळजाला भिडतो

आणि मृत्यूपर्यंत कायम राहतो,

अमर आणि निर्लेप.

साधेपणातही सामर्थ्य असतं,

पण स्वतःची ओळख महत्वाची,

निर्मळ मनाने जगताना

जगही आपल्यासवे हसतं,

शब्द आणि कर्म यांचा संग अनुभवता येतो.

अशा क्षणांना मनात जपून ठेवा,

कारण जीवनाच्या शेवटच्या क्षणात

स्वतःची खरी ओळख उलगडण्यासाठी,

फक्त हृदयाचं प्रतिबिंब उरतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : २५/०३/२०२६ वेळ : १०:२६