कविता - दोन टोकं

कविता - दोन टोकं

एक टोक इथे, दुसरं तिकडे,

मधोमध जुळत नात्याचं वलय.

दोन्ही बाजूंनी हलकीशी ताकद दिली,

की तयार होतो मजबूत बंध.

एकट्याने धरलं तर सुटते गुंफण,

सोबतीने सांभाळलं तर वाढते जोड.

नदीच्या दोन काठांसारखी साथ हवी,

तेव्हाच प्रवाहाला दिशा मिळते.

सरळ बोलणं जवळ आणतं,

लपवाछपवी अंतर वाढवते.

अहंकार बाजूला ठेवला,

की मन मोकळं होतं.

गोड शब्द जणू फुलांचा सुगंध,

कटू वाणी काट्यांसारखी टोचते.

लहान कृतीतून उमलते जपणूक,

त्यातूनच विश्वासाचं रोप बहरते.

हातात हात घेऊन चाललो,

तर प्रवास आनंदी होतो.

साथ, समजूत आणि प्रेम जिथे,

तिथेच नातं काळालाही हरवतं.

दिनांक : २४/०३/२०२६ वेळ : २०:०७