कविता - पालवीचा श्वास : वसंत

शब्दवेध साहित्य मंच, पुणे

आयोजित

वसंत काव्यमहोत्सव – २०२६

विषय : वसंत : नवचैतन्याचा उत्सव

शीर्षक : पालवीचा श्वास : वसंत

धुक्याच्या निवांत पडद्यामागे

हिवाळ्याचा थकलेला श्वास विरला,

क्षितिजाच्या शांत काठावर

अलगद उमलला

पालवीचा श्वास : वसंत.

ओसाड फांद्यांवर

हिरव्या पानांची पहिली सही उमटली,

कळीच्या मिटलेल्या ओठांवर

रंगांची कोवळी चाहूल दाटली.

सूर्याच्या कोवळ्या स्पर्शाने

धरतीच्या कपाळावर

हिरवी उमेद उमलली.

पाखरांच्या किलबिलीत

पहाटेची सुरेल वीणा झंकारली,

नभाच्या निळ्या दालनात

उमलला आनंदाचा मुक्त स्वर.

सुगंधी झुळुकीने

फुलांच्या अंतरी

आनंदाची नाजूक वीण विणली.

मातीच्या उबदार कुशीत

स्वप्नांचे नवे अंकुर हलले,

निराशेच्या गडद सावल्या

हळूहळू विरघळू लागल्या.

प्रत्येक कणातून

उमेदेचा निर्मळ झरा

हळुवार झुळझुळला.

वसंत म्हणजे

केवळ ऋतूचा बदल नव्हे—

तो तर जीवनाच्या अंतरंगात

उगवणारा नवप्रकाश आहे.

थकलेल्या मनाला

आशेची पालवी देणारा,

कोरड्या विचारांना

हिरवी उभारी देणारा.

जिथे निसर्ग हसतो

तिथे जीवन उजळते,

जिथे सुगंध दरवळतो

तिथे स्वप्नांचे आकाश विस्तारते.

म्हणूनच प्रत्येक वसंत

मनाच्या आकाशात

आशेचे इंद्रधनुष्य रेखाटतो.

म्हणूनच

धरतीच्या प्रत्येक श्वासात

आजही गुंजतो एकच स्वर—

पालवीचा श्वास : वसंत—

कोरड्या काळजावर

आशेची हिरवी सही उमटवणारा.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : १३/०३/२०२६ वेळ : १९:५३