कविता - अंतरीचा निःशब्द दीप

शब्दवेध साहित्य मंच, पुणे

आयोजित

"स्वामी प्रगट दिनानिमित्त"

विषय : भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे

शीर्षक : अंतरीचा निःशब्द दीप

धुक्याने गिळलेल्या वाटेवर
मी उभा होतो—गोठलेल्या क्षणासारखा,
पावलांखाली किरकिरणाऱ्या काड्यांतून
स्वप्नांची राख उडत होती शांतपणे.

आभाळाने काळोखाची चादर ओढली,
प्रकाशाचा श्वासही हरवून गेला,
छातीत अडकलेले प्रश्न
उत्तरांशिवाय थिजून बसले.

तेव्हा खांद्यावर झाला हलकासा स्पर्श
ना रूप, ना कोणती चाहूल,
तरी त्या ऊबेत जाणवला
श्वासात विरघळणारा प्रकाश.

“भिऊ नकोस…”
हा शब्द नव्हता फक्त धीर देणारा,
तो होता अंतरी उगवणारा
धैर्याचा नवा उषःकाल.

वादळांनी विस्कटलेले आयुष्य
जरी तुकड्यांत विखुरलेले होते,
तरी त्या अदृश्य शक्तीने
प्रत्येक तुकड्याला अर्थ दिला.

जखमांच्या शांत राखेतून
उमलू लागले नवजीवनाचे बीज,
वेदनाही बनली सोबती
उभं राहण्याची नवी भाषा घेऊन.

काठावर थबकलेल्या क्षणांना
अलगद आशेचे पंख फुटले,
आणि खोल दरीसारखा भासणारा प्रवास
झेपावू लागला आकाशाच्या दिशेने.

तेव्हा उमगले—
हा आधार बाहेर कुठे नव्हता,
तो तर माझ्याच अंतरात पेटलेला
निःशब्द, अढळ दीप होता.

आता अंधार दाटून आला तरी
भीतीला उरली नाही जागा,
कारण प्रत्येक श्वासात वाहतो
विश्वासाचा अखंड उजेड.

आणि शेवटी उमटते एक सत्य—
जो स्वतःमध्ये उभा राहतो ठाम,
त्याच्या पाठीशी उभे राहते
संपूर्ण विश्व… निःशब्द, पण अचल.