.
कविता - मनाची खरी श्रीमंती
देण्यास काही नसले
तरी ऊब देता येते,
मायेच्या कोमल स्पर्शाने
उदास मनही उजळते.
जवळ द्रव्य नसले
तरी स्नेह असू द्यावा,
एका आदरपूर्ण नजरेने
थकलेला जीव निवळावा.
भेटवस्तूंची काय गरज
जर जिव्हाळा जवळ असेल,
कोरड्या मनमातीत
आपुलकीचा अंकुर रुजेल.
सन्मानाच्या दोन शब्दांनी
दुखरे अंतर फुलते,
विश्वासाच्या मंद झुळुकीने
नाते नव्याने जुळते.
सोन्या-चांदीपेक्षा मोठी
करुणेची ठेव असते,
जी हृदयातून दिली जाते
तीच आयुष्यभर टिकते.
एक स्मित दिल्यावर
अंधारही विरघळतो,
माणुसकीच्या स्पंदनातून
नवा प्रकाश उगवतो.
खरी संपत्ती तीच
जी आत्म्यामध्ये नांदते,
प्रेम, जिव्हाळा, मान
यांनीच दुनिया फुलते.
अखेरीच्या प्रवासातही
हीच शिदोरी उरते,
जपलेल्या स्नेहकणांनी
जीवनगाथा सुगंधित होते.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : ३०/०३/२०२६ वेळ : १०:५३
Post a Comment