कविता – लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी

कविता – लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी,

हे शब्द नाहीत, हे श्वास आहेत,

मायबोलीच्या कुशीतून उमललेली 

संस्कारांची सुवर्णाक्षरे आहेत.

आईच्या ओठांवरून झरलेली

पहिली हाक मराठी,

आजीच्या गोष्टींतून उमललेली

पहिली स्वप्नं मराठी,

वडिलांच्या कष्टांतून घडलेली

पहिली शिकवण मराठी,

आणि आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर

खांद्यावर हात ठेवून उभी राहणारी

सावली म्हणजे मराठी.

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी,

कारण इथे शब्दांना आत्मा आहे,

आणि भावनांना नि:शब्द उंची आहे.

इथे अक्षर-अक्षरातून

संस्कृतीची सुवासिक वाट उलगडते,

आणि ओळी-ओळींतून

माणुसकीचा उजेड पसरतो.

मराठी म्हणजे

आईच्या पदरात लपलेली ऊब,

वडिलांच्या डोळ्यांत साठलेली आशा,

शेतकऱ्याच्या घामातील श्रद्धा,

कामगाराच्या हातातील जिद्द,

कवीच्या शब्दांत उतरलेली संवेदना,

आणि संतांच्या ओव्यातून

प्रकटलेले विश्वरूप सत्य.

ही भाषा तलवारीइतकी धारदार,

आणि फुलांसारखी कोमल,

ही भाषा पर्वतासारखी स्थिर,

आणि झऱ्यासारखी तरल.

इथे वीरांच्या शौर्यगाथा,

आणि मायमाउलीची करुणा,

एकाच छताखाली

गुण्यागोविंदाने नांदतात.

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी,

म्हणून शब्दांना जपतो,

आणि विचारांना उंचावतो.

कारण भाषा टिकते तेव्हा

संस्कृती श्वास घेते,

आणि संस्कृती जिवंत राहिली

की राष्ट्राचे हृदय धडधडते.

मराठी म्हणजे

केवळ संवाद नव्हे,

ती आत्मसन्मानाची साक्ष आहे.

मराठी म्हणजे

फक्त अभिव्यक्ती नव्हे,

ती अस्तित्वाची ओळख आहे.

ज्या दिवशी मराठी शब्द

ओठांवर विसावतील,

त्या दिवशी माणूस

स्वतःला शोधू लागेल.

आणि ज्या क्षणी मराठी भाव

मनात उतरतील,

त्या क्षणी जीवनाला

खरा अर्थ मिळेल.

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी,

हे केवळ वाक्य नाही,

हा संस्कारांचा दीप आहे,

जो पिढ्यान्पिढ्या उजळत राहील.

जोपर्यंत श्वास आहे,

तोपर्यंत ही भाषा जपण्याची शपथ,

जोपर्यंत हृदय धडधडते,

तोपर्यंत मराठीवर प्रेम करण्याची प्रतिज्ञा.

कारण

जग जिंकण्यासाठी

मायबोली पुरेशी असते.

आणि म्हणूनच —

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी!

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक :२७/०२/२०२६ वेळ :०४:१४