कविता - लोकशक्तीचा अमरदीप

कविता - लोकशक्तीचा अमरदीप

लोकनेतृत्व म्हणजे
उंची गाठणं नव्हे,
तर
तळागाळात रुजणं.

अधिकार म्हणजे
आदेशांचा मारा नव्हे,
तर
कर्तव्याची शांत सावली.

जेव्हा घोषणा विरतात,
तेव्हा कृती उजळते,
आणि
जेव्हा भाषण थांबतात,
तेव्हा
सेवा इतिहास घडवते.

मातीच्या पायवाटांवर
स्वप्नांची पेरणी,
घामाच्या कणांत
भविष्याचा आकार,
अशक्याला शक्य करणारी
अढळ निष्ठा.

दारिद्र्याच्या वेदनेत
आशेचा झरा,
दुःखाच्या अंधारात
विश्वासाचा किरण,
तरुणाईच्या रक्तात
संघर्षाची चेतना
ओतणारी
निर्भय प्रेरणा.

अडथळ्यांच्या गर्दीत
स्थैर्याची मुद्रा,
यशाच्या शिखरावर
नम्रतेचा परिमळ,
स्वार्थाच्या कोलाहलात
कर्तव्याची निश्चल शपथ.

जबाबदारी म्हणजे
सत्तेचा थाट नव्हे,
तर
समर्पणाची तपश्चर्या.

सन्मान म्हणजे
टाळ्यांचा गजर नव्हे,
तर
अंत:करणात साठलेली
कृतज्ञता.

खरा मार्गदर्शक
केवळ उभा राहत नाही,
तो निर्माण करतो
नवी वाट.

खरा वाटाड्या
इतिहास सांगत नाही,
तो घडवतो
भविष्य.

आणि
ज्याच्या कार्यातून
लोकशक्ती जागी होते,
तोच
काळाच्या भाळावरचा
अमरदीप.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : २६/०२/२०२६ वेळ : ०७:२०