कविता – वेळ — तुझ्यासाठी थांबलेली श्वासरेषा

कविता – वेळ — तुझ्यासाठी थांबलेली श्वासरेषा

वेळ…

हातातून निसटणारी

नाजूक वाळू,

डोळ्यांत साठणारा

क्षणांचा उजेड,

हृदयावर उमटणारी

शांत सावली.

जग जिंकता येतं,

पैसा वाढवता येतो,

सत्ता मिळवता येते,

पण —

एकही क्षण

साठवता येत नाही.

प्रत्येक श्वास

अदृश्य घड्याळावर

कोरलेली

अंतिम रेघ.

म्हणूनच —

कोणी थांबतं

माझ्यासाठी,

कोणी वेळ देतं

माझ्या अस्तित्वाला,

तेव्हा

संपूर्ण विश्व

क्षणभर

हृदयात विसावल्यासारखं वाटतं.

तो क्षण

भेट नसतो,

तो सन्मान असतो.

तो वेळ

औपचारिक नसतो,

तो विश्वास असतो.

कोणी स्वतःच्या आयुष्यातून

थोडं आयुष्य

माझ्यासाठी वेचतं,

तेव्हा

माझं असणं

अर्थपूर्ण होतं.

कारण

वेळ देणं म्हणजे

स्वतःच्या श्वासांत

दुसऱ्यासाठी

जागा करणं.

नात्यांची मुळं

शब्दांत नसतात,

ती रुजतात

एकत्र घालवलेल्या

न बोललेल्या

क्षणांत.

म्हणूनच —

वेळ जपावी,

वेळ द्यावी,

वेळ ओळखावी.

कारण

जिथे वेळ असते

तिथेच

खरं प्रेम असतं,

खरं आपुलकीचं

घर असतं,

आणि —

खरं जगणं

श्वास घेत असतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : १३/०२/२०२६ वेळ : १०:२६