कविता – अंगारिकेचा दीप
अंगारिकेच्या सायंकाळी
आकाश शांत होतं,
आणि गणराया
मन तुझ्या नावाने उजळतं.
संकष्टीच्या उपवासात
फक्त अन्न नाही,
मी माझे अहंकारही
हळूच बाजूला ठेवतो.
चंद्र तुझ्या चरणांशी
नम्र होऊन उगवतो,
आणि अंधाराला सांगतो—
आता वाट मोकळी कर.
विघ्न म्हणजे शत्रू नाही,
ती शिकवणी असते,
हे तुझ्या शांत हास्यातून
मला उमगत जातं.
अंगारिकेचा तेजस्वी दिवस
कर्माची आठवण करून देतो,
मेहनतीशिवाय कृपेचं
फळ मिळत नाही, हे सांगतो.
मोदक पुढ्यात ठेवून
मी मागणं विसरतो,
कारण तुझ्या दर्शनाच्या समाधानाची
चवच वेगळी असते.
तुझ्या कृपाछायेत
दुःख लहान होत जातं,
आणि माणूसपण
हळूहळू मोठं होतं.
म्हणूनच गणनायका,
या संकष्टीला
माझ्या काळजातला अंधार घे,
आणि विवेकाचा दीप दे.
अंगारिकेच्या रात्री
मी एवढंच मागतो—
अडथळ्यांतही
तुझं स्मरण
माझं बळ ठरू दे.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : ०६/०१/२०२६ वेळ : १८:२७
Post a Comment