कविता – आई तुझ्यापायी
आई, तुझ्यापायी
घराला अर्थ मिळाला,
भिंतींना ऊब लाभली
आणि स्वप्नांना दिशा मिळाली.
तुझ्या कष्टांच्या ओघळात
माझं बालपण न्हालं,
तुझ्या न बोललेल्या वेदनांत
माझं भविष्य घडलं.
तू स्वतःसाठी कधीच
काही मागितलं नाहीस,
पण प्रत्येक क्षण
आमच्यावर मुक्तहस्ते उधळलास.
तुझ्या पदराआड
स्वतःचं आकाश लपवून ठेवलंस,
आणि आम्हाला मात्र
उंच भरारी घ्यायची हिंमत दिलीस.
आई, तुझ्यापायी
संयम म्हणजे सामर्थ्य कळलं,
आणि त्याग म्हणजे हार नव्हे
हे खऱ्या अर्थाने उमगलं.
तू रडलीसही शांतपणे,
हसलीसही जबाबदारीने,
म्हणूनच जगण्याचं
खरं भान आम्हाला मिळालं.
आज शब्द अपुरे पडतात,
तरी मन ठामपणे सांगतं—
आई, तुझ्यापायीच
माणूसपण आजही जिवंत आहे.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : ०७/०१/२०२६ वेळ : ०३:५१
Post a Comment