कविता – जयघोष

कविता – जयघोष

सत्यमेव जयते म्हणताना

इतिहास शांतपणे एक धडा देतो—

सत्य संथ पावलांनी वाट चोखाळतं,

आणि सत्ता वेगाच्या भरात पुढे झेपावते.

आज चौकाचौकांत

सत्तेचा जयघोष दुमदुमतो,

सत्य मात्र कागदांच्या ढिगांत

अदृश्यपणे गुदमरलेलं आढळतं.

सत्य प्रश्न उभे करतं,

विवेकाची मशाल चेतवतं,

सत्ता मात्र निष्ठेची मागणी करतं

आणि मौनाला सवयीचं रूप देतं.

सत्याला धैर्याचा आधार,

सत्तेला संख्याबळाचं कवचकुंडल,

एक माणसाला माणूस म्हणून जपते,

दुसरी माणसाला साधनात बदलते.

जखमी झालेलं सत्यही

प्रकाशाची दिशा सोडत नाही,

झगमगणारी सत्ता मात्र

सावल्यांचं ओझं वाढवत जाते.

आजचा निकाल जरी

सत्तेच्या बाजूने झुकलेला दिसतो,

तरी उद्याचा इतिहास

सत्याचंच नाव कोरतो.

म्हणूनच ठरवायचं आहे माणसाने—

जयघोषाच्या गर्दीत सामील व्हायचं,

की जागरणाची वाट स्वीकारायची,

कारण आज विजय सत्तेचा भासेल,

पण अखेरीस

नोंद मात्र सत्यमेव जयतेचीच होईल.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : २३/०१/२०२६ वेळ : ०४:१४