कविता – उत्तरायण
थांबलेल्या अंधारातून
सूर्य जेव्हा वळतो,
तेव्हा आकाशालाच नाही
माणसालाही दिशा मिळते.
मकर संक्रांत म्हणजे
ऋतू बदलण्याचा दिवस नव्हे,
तो आतल्या थंडीला
उब देणारा क्षण असतो.
मौनाच्या गारव्यात
तिळगुळाची गोडी
माणसामाणसांत
शब्दांचे सेतू बांधते.
आकाशात झेपावणाऱ्या पतंगांसोबत
मनाच्याही दोऱ्या सैल होतात,
अहंकाराचा गुंता सुटतो
आणि संवादाला पंख फुटतात.
उत्तरायण म्हणजे
अंधाराकडून उजेडाकडे
जाण्याचा निश्चय—
सूर्याचा नव्हे,
माणसाच्या अंतरंगाचा.
जिथे कटुता विरघळते,
तिथेच सण जन्म घेतो;
आणि जिथे माणूस
शब्दांआधी मौनाला उब देतो,
तिथेच साजरी होते
खरी मकर संक्रांत.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : १४/०१/२०२६ वेळ : २२:५०
Post a Comment