कविता – एकटी माणसं

कविता – एकटी माणसं

एकटी माणसं म्हणजे

माणसांपासून दूर गेलेली नव्हे,

ती स्वतःच्या अंतःकरणाशी

प्रामाणिक राहिलेली असतात.

गोंगाट नकोसा झाल्यावर

ज्यांनी शांततेचा हात धरला,

तीच माणसं एकटी

दिसायला लागतात.

नातं टिकवताना

स्वतःला सतत मागे ठेवणारी,

आणि नातं तुटताना

तक्रार न करता चालत राहणारी

ही माणसंच एकटी असतात.

स्वाभिमान हा हट्ट नसतो,

तो अपमानापुढे

शांतपणे उभा राहिलेला

स्वतःचा आधार असतो.

त्यांची एकटेपणाची खोली

रिकामी नसते,

तिथे मौनाचे संवाद,

आठवणींची जपणूक

आणि आत्मसन्मानाचा

अखंड दिवा तेवत असतो.

एकटी माणसं चुकीची नसतात,

फक्त इतकंच असतं—

की त्यांना समजून घेणारं

कोणीच नसतं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : १५/०१/२०२६ वेळ : ११:२५