कविता – पाण्यात उमटलेले शहर

कविता – पाण्यात उमटलेले शहर

रात्र उतरते

शहराच्या खांद्यावर

हळूच…

थकवा लपवत,

न ऐकलेली कथा शोधत.

पाण्याच्या कुशीत

हजारो दिवे

आपापल्या आयुष्यांची

क्षणिक विश्रांती

प्रतिबिंबांत अलगद गुंफतात.

इमारती उभ्या आहेत,

भक्कम…

पण त्यांच्या पायाशी

साचलेला आहे

अदृश्य थकवा—

अपेक्षांचा,

जबाबदाऱ्यांचा,

न बोललेल्या स्वप्नांचा.

हे पाणी केवळ तलाव नाही,

ते एक स्मरण आहे—

दिवसभर दाबून ठेवलेल्या

अश्रूंचं,

मनातच विरघळलेल्या

प्रश्न-उत्तरांचं.

दिव्यांच्या रेषा थरथरतात,

जसं माणसाचं आत्मभान

आशा आणि भीतीच्या

सीमेवर

क्षणभर डगमगतं.

कोणी विचारत नाही—

“तू कसा आहेस?”

पण शहर

पाण्याकडे पाहत असतं,

जणू स्वतःलाच

हा प्रश्न विचारतं…

आणि पाणी

शांतपणे उत्तर देतं—

थांब.

सगळं वाहतंय…

दुःखही,

अंधारही.

फक्त

उजेडावर

विश्वास ठेव.

कारण

प्रकाशाला

प्रतिबिंब मिळालं

की

तो अधिक अर्थपूर्ण होतो,

आणि माणूस—

थोडा तरी

स्वतःकडे

परत येतो.

ही कविता

शहराची नाही,

ती तुमची आहे…

माझी आहे…

प्रत्येक त्या मनाची आहे

जे गर्दीत असूनही

स्वतःचा आवाज शोधत आहे.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : ०३/०१/२०२६ वेळ : ०५:२२