कविता – निर्भय वाटचाल
जिंकण्याचा मोह नाही,
हारण्याचे भय नाही—
म्हणूनच
माझी पावलं
अडखळत नाहीत,
आणि ती थांबतही नाहीत.
जिंकणं कधी
अहंकाराचं ओझं बनतं,
आणि हार
मौनाची शिकवण ठरते—
हे उमजल्यापासून
मी दोन्हींपासून
जाणीवपूर्वक
थोडा दूर उभा आहे.
माझ्या वाटेवर
फुलांचं आमंत्रण नाही,
काट्यांची धमकीही नाही—
आहे फक्त
चालण्याची शुद्ध जाणीव
आणि
चालत राहण्याचा ठाम निर्धार.
मला
टाळ्यांचा गजर नको,
अपयशाचा कलंकही नको—
कारण
माझा संघर्ष
दाखवण्यासाठी नाही,
तर जगण्यासाठी आहे.
मी पडतो,
पुन्हा उभा राहतो—
यात
नाट्य नाही,
फक्त
प्रामाणिक प्रयत्नांची
शांत पुनरावृत्ती आहे.
प्रत्येक पाऊल
स्वतःशी प्रामाणिक असतं,
आणि तेव्हाच
रस्ता आपोआप
सरळ वाटू लागतो.
जिथे
जिंकण्याचा मोह असतो,
तिथे
माणूस हरतो;
आणि जिथे
हारण्याचं भय असतं,
तिथे
साहस मरतं.
म्हणूनच
मी निवडलं आहे
मधलं सत्य—
जिथे
ध्येय मोठं असतं,
पण
स्वतःपेक्षा मोठं नसतं.
ही वाटचाल
स्पर्धेसाठी नाही,
तुलनेसाठी नाही—
ही वाटचाल आहे
स्वतःला
दररोज
थोडंसं अधिक
माणूस बनवण्यासाठी.
जिंकणं किंवा हरणं
ही अंतिम रेषा नाही—
खरी परीक्षा आहे
माणूस म्हणून
शेवटपर्यंत
संपूर्ण राहणं.
आणि म्हणूनच—
जिंकण्याचा मोह नाही,
हारण्याचे भय नाही;
आहे फक्त
निर्भय वाटचाल
आणि
स्वतःशी केलेली
न तुटणारी प्रतिज्ञा.
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : २६/१२/२०२५ वेळ : ०९:१८
Post a Comment