कविता - बाप नावाचं जहाज

कविता - बाप नावाचं जहाज

बाप नावाचं जहाज

आज बंदर सोडतंय...

मूक आहे शहर,

पण डोळ्यांत एक समुद्र दाटलाय.

तुटणं हे साखळीचं नसतं,

ते असतं—

मनाच्या खांद्यावर विसावलेल्या

विश्वासाच्या भाराचं हलकं होणं.

बाप...

जो किनाऱ्यावर उभा राहून

लाटांशी झुंज देत होता,

स्वतः चिंब होत असताना

आपल्याला मात्र सुकं ठेवत होता...

त्याच्या हातांनी झिजलेल्या वल्ह्यांनी

आपली नाव किनाऱ्यापर्यंत आणली,

पण त्याच्या प्रवासाला

कधीच शांत पाणी लाभलं नाही.

आज हे जहाज सुटलंय,

शांतपणे... निःशब्दपणे...

पण प्रत्येक लाट

त्याच्या आठवणी किनाऱ्यावर ठेवून जाते.

ते स्मित,

ते डोळ्यांत दडलेलं सामर्थ्य—

आजही

आपल्या वाटेवरचा दीपस्तंभ बनून उभं आहे.

आता हे जहाज

नव्या क्षितिजाच्या शोधात

अनंत सागरात निघालंय;

आपल्यासाठी मात्र

धैर्याचा एक किनारा

मागे ठेवून...

...बाप नावाचं जहाज

आज शब्दांशिवाय

अश्रूंमधून निरोप घेतंय;

पण प्रत्येक भरतीसोबत

त्याचा स्पर्श पुन्हा किनाऱ्यावर येईल—

आणि प्रत्येक लाटेतून

तो आपल्याशी बोलत राहील.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : २६/०६/२०२५ वेळ : ०८:३७