कविता - ओंजळ, सेतू आणि समुद्र

कविता - ओंजळ, सेतू आणि समुद्र

सगळ्यांसाठी तू 

समुद्र होऊ नकोस,

काहींना फक्त

ओंजळभर पाण्याचीच

गरज असते…

ज्यांना

तुझ्या कोणत्याही कृतीचं

मोल नाही,

त्यांच्यासाठी

तुझे क्षण

वाळूतल्या पाण्यासारखे

झिरपू देऊ नकोस—

नाहीतर उरेल

फक्त कोरडी

पाऊलखूण…

नातं म्हणजे

दोन बाजू जोडणारा सेतू,

एकतर्फी

किनाऱ्यावरच

पाणी साचत राहतं…

तू

मनापासून पोहत राहिलास,

आणि ते

पूल ओलांडायलाही तयार नाहीत,

तर थांब—

श्वास ऐक

आतल्या लाटांचा,

आणि सत्य

मनाच्या तळाशी

शांतपणे निवू दे—

आरशासारखं

निर्विकार…

स्वतःला हरवून

कोणीच सापडत नाही,

आणि स्वतःला जपलंस

तरच

एखादं मन

तुझ्याशी निःशब्द

जुळतं—

सावलीसारखं

निसटत न जाणारं…

तुझं मोल

तुझ्याच हातात आहे,

ते कमी करण्याचा अधिकार

कोणालाही देऊ नकोस—

कारण तुटलेली रेषा

पुन्हा तशीच

जुळत नाही…

जिथे

तुझ्या छोट्याशा कृतीचाही

आदर होतो,

तिथेच

समुद्र होऊन वाह—

आकाशाच्या काठाशी

मिसळणारा,

अथांग

आणि शांत…

बाकी ठिकाणी

शांत राहा,

कारण—

जी माणसं

तुझं महत्त्व जाणतात,

ती

तुला शोधत नाहीत,

ती

तुझ्यापर्यंत

सेतू उभारत येतात—

आणि कधी कधी

तुझ्याच किनाऱ्यावर

तुझं आकाश

परत आणतात…

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक: २४/०४/२०२६ वेळ: ०९:५४