कविता - पुनर्निर्मितीचे झरे

कविता - पुनर्निर्मितीचे झरे

निसर्गाच्या कुशीत वाहणारी

जीवनशक्ती अखंड उमलत राहते,

संपत्तीचा अर्थ केवळ साठवण नसतो,

तर पुनर्जन्माची अद्भुत प्रक्रिया असते.

वाऱ्याच्या स्पर्शातून अंकुर हलकेसे डोलतात,

सूर्यकिरणांतून उर्जेचे सुवर्ण तंतू विणले जातात,

पावसाच्या थेंबांतून नवसृजनाची गाथा घडते,

धरतीच्या ममतेतून संपन्नता पुन्हा फुलते.

नदीचे पाणी, वनांची हिरवाई, सूर्यऊर्जेचे तेज

ही पुनर्भरणाची जिवंत प्रतीके ठरतात,

क्षणिक क्षयामागून उभारी घेणारी शक्ती

नव्या चक्राला पुन्हा गतिमान करते.

ज्याला आपण “पुनर्निर्मित संसाधन” म्हणतो

त्यात असते टिकून राहण्याची दिव्य क्षमता,

संपल्याची चाहूल लागली तरी

उमलण्याची उमेद कधीच हरवत नाही.

मानवी चेतनेलाही हाच संदेश लाभतो,

निराशेच्या गडद छायेत हरवलेली दिशा

आशेच्या प्रकाशाने पुन्हा उजळते,

नव्या प्रारंभाची चाहूल अंतःकरणात दाटते.

वनराई पुनश्च फुलण्यासाठी

संरक्षणाची जाणीव अंतर्मनात रुजली पाहिजे,

नदीचा प्रवाह निर्मळ राहण्यासाठी

संवर्धनाची संस्कृती जपली पाहिजे.

संपत्तीचा वापर सजगतेने घडला तर

भविष्य उज्ज्वलतेची हमी देईल,

लोभाच्या अतिरेकाने वर्तन ढासळले तर

उद्याचा दिवस अंधकारात हरवून जाईल.

क्षणभर थांबून स्वतःलाच विचारशील का—

ही निसर्गदत्त संपदा टिकवण्याची जबाबदारी कुणाची आहे?

उत्तरे शोधताना अंतर्मन हलकेसे दचकेल,

कारण त्या प्रश्नामध्येच भवितव्य दडलेले आहे.

पुनर्निर्मितीचा संदेश प्रत्येक श्वासात झिरपू दे,

निसर्गाशी सुसंवादाचे बंध घट्ट विणू दे,

सतत नवनिर्माण घडवणाऱ्या शक्तीशी नाते जपू दे,

समृद्धतेचा वारसा पुढील पिढीकडे पोहोचू दे.

कारण....

जपलेली संपत्तीच भविष्य घडवते—

हीच जाणीव जीवनाला अढळ दिशा देते.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई

दिनांक : २९/०३/२०२६ वेळ :०५:०४