कविता – समतोल — दबाव आणि आनंद यांमधली सुवर्णरेषा…

कविता – समतोल — दबाव आणि आनंद यांमधली सुवर्णरेषा…

दबाव —

छातीवर उमटलेली

अदृश्य घट्ट पकड,

वेगाने धावणारे

अस्थिर श्वास,

मनावर साचलेली

अस्वस्थतेची सावली.

आनंद —

डोळ्यांत चमकणारी

हलकी सोनरेष,

श्वासात मिसळलेली

मोकळी हवा,

हृदयात फुलणारी

शांत ऊब.

दबाव घडवतो

अपेक्षांचा आरसा,

स्पर्धेची गर्दी,

ध्येयाकडे झेपावणारी

अथक पावलं.

आनंद शिकवतो

थांबण्याची शिस्त,

स्वतःकडे पाहण्याची दृष्टी,

अंतरंग ऐकण्याची

मूक कला.

दबाव घडवतो

जिद्दीची तलवार,

सहनशीलतेचं कवच,

कणखर अस्तित्वाची

आत्मशक्ती.

आनंद देतो

सौम्यतेची ओळख,

समाधानाची सावली,

माणूसपणाची

उबदार किनार.

अतिदबावात

गुदमरतो

स्वतःचा आवाज,

अतिआनंदात

विखुरतो

जीवनाचा अर्थ.

म्हणूनच —

दबाव आणि आनंद

यांमधील

नाजूक संतुलन

हेच

खरं यश.

जिथे

कष्टांना दिशा मिळते,

आणि

स्वप्नांना स्थैर्य.

जिथे

ध्येयाला पंख मिळतात,

आणि

श्वासाला विसावा.

समतोल — दबाव आणि आनंद यांमधली सुवर्णरेषा,

याच वाटेवर उमलतं

सजग, समृद्ध

आणि

सार्थक जगणं.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक :१७/०२/२०२६ वेळ : १०:५३