कविता – छावणी

कविता – छावणी

छावणी —

जिथे पहाट शिस्तीच्या श्वासातून जन्म घेते,

आणि सूर्य कर्तव्याच्या कड्यावर उगवतो.

इथे रक्ताच्या प्रत्येक थेंबातून राष्ट्र घडतं,

तर मौनात देशभक्तीची ज्वाला पेटते.

वादळवाऱ्यांत धैर्याला धार चढते,

आणि पावलांच्या ठेक्यात आत्मबळ निनादते.

मातीच्या कुशीत संस्कार रुजतात,

शब्दांपेक्षा कृती अधिक बोलकी ठरते.

इथे ध्येयाला शौर्याची किनार लाभते,

आणि वेदनांतून विजयी संयम जन्मतो.

भुकेला सन्मानाची चव लाभते,

तहान निष्ठेच्या झऱ्याला भेटते.

इथे प्रत्येक श्वास अर्पण होतो,

आणि प्रत्येक क्षण देशासाठी झिजतो.

भीतीचे अवशेष आत्मविश्वासात विरघळतात,

तर मूक निर्धार विजयाकडे झेपावतात.

असा हा संस्कारांचा जिवंत संग्राम,

जिथे माणूस सैनिकात रूपांतरित होतो.

छावणी — राष्ट्रनिर्मितीची पवित्र प्रयोगशाळा,

जिथे इतिहास उद्याच्या हातात स्वप्नं देतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक :०८/०२/२०२६ वेळ : ०८:०१