कविता – वीरत्वाचा दरवळ

कविता – वीरत्वाचा दरवळ

कोंडाण्याच्या कड्यावर

उभा इतिहास थरथरला,

मावळ्यांच्या श्वासांत

धगधगती प्रतिज्ञा भरली.

रात्रीच्या काळोखाला छेद देत

धैर्य सरसावले,

रक्तामधून

स्वराज्याची रेषा कोरली गेली.

तानाजी नाव उच्चारताच

मातीला चेतना मिळाली,

तलवारीच्या झळाळीत

निष्ठेचा सूर्य उगवला.

शिखर गाठले गेले—

परंतु वीर देह हरपला;

“गड आला पण सिंह गेला”

असा श्वास उसळला.

जयाचा आवाज दाटला,

तरी अंतःकरण ओले झाले,

तो सर्वोच्च अर्पणाचा क्षण

उभा राहिला.

स्वत्व झुगारून

राष्ट्रार्थी उभा राहिलेला

मनाचा ठसा

शाश्वत स्मृती बनला.

कोकणच्या वाऱ्यांनी

शौर्याची गाथा पुन्हा फुलवली,

गडाच्या दगडांत

वीरतेचे अक्षर कोरले गेले.

तानाजीच्या तलवारीच्या झळाळीत

भीती गायब झाली,

निर्भयतेच्या सूर्याने

मावळ्यांच्या मनावर प्रकाश टाकला.

वीरतेची गंध आजही

हवेत ताजेपणा आणते,

स्वराज्याच्या प्रत्येक कड्यावर

सत्य, निष्ठा आणि साहस झळकते.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक ०३/०२/२०२६ वेळ :०७:४७