कविता – समतोल

कविता – समतोल

आयुष्य कधी

क्षणभर थिजलेल्या जलासारखे,

स्वतःच्या तळाशी उतरायची

मूक संधी देते.

त्या विरामात

थकलेल्या जाणिवांना

सावली लाभते,

आणि अंतर्मन

हळूहळू उजळत जाते.

पण विसाव्याचा अतिरेक

आकांक्षांचे रंग फिके करतो,

अंतरंगातील क्षितिजे

हाक देऊ लागतात.

तेव्हा वाटा उलगडतात

अनोळखी दिशांच्या कुशीत,

अनुभवांचे पदर

विचारांना पंख लावत.

भ्रमंती रुजवते

प्रश्नांची सवय,

भेटी घडवतात

स्वतःशी नव्याने ओळख.

विश्रांती देहाला

श्वासांची धार तर

भटकंती बुद्धीला

आकाशाचे दान देते.

थांबणं घडवते

आत्मभानाचा दीप,

चालणं देते

जीवनाचा अर्थ.

या दोन टोकांचा

समतोल साधत

मानव आकार घेतो—

संयमाने सावरत,

जाणीवेने पुढे सरकत.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : २८/०१/२०२६ वेळ : १०:५३