कविता – ओळखीचा उजेड

कविता – ओळखीचा उजेड

माझ्या प्रत्येक श्वासाच्या

पहिल्या ठोक्यात

तुझीच ओळख उमटते—

जणू जन्माक्षणी

मनावर कोरलेली

अक्षरातीत सही.

तुटलेल्या स्वप्नांच्या

रक्ताळलेल्या कडा

आजही बोचतात;

पण त्या जखमेवर

ठेवलेला तुझा विश्वास

वेदनांना अर्थ देतो,

आणि वेदनाच

परिपक्वतेचा मार्ग दाखवतात.

अंधार दाटतो तेव्हा

मी पळून जात नाही,

फक्त तुला आठवतो—

आणि वाट सापडते;

कारण तुझी आठवण

दिव्याविना पेटलेला

संवेदनशील उजेड ठरते.

प्रत्येक रात्री

मनात एक शांत हाक उठते—

ती कोणत्याही धर्माची नाही,

ती माणूसपण जपणारी

अंतरातील प्रार्थना असते;

जिच्यात श्रद्धा आहे,

पण अंधश्रद्धा नाही.

तुला मिळवताना

मी स्वतःलाच शोधलं,

हे उशिरा उमगलं;

कारण आरशात दिसणारा चेहरा

तुझ्या अस्तित्वामुळेच

पहिल्यांदाच

पूर्णपणे प्रामाणिक वाटला.

मी शब्दांत काही बोललो नाही,

तरी माझं नि:शब्द प्रेम

कोणत्याही शब्दापेक्षा

अधिक ठाम ठरलं;

डगमगत्या काळातही

स्थिर उभं राहिलेलं

अस्तित्वाचं एकमेव सत्य.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : ०५/०१/२०२६ वेळ : ०५:५८