कविता – क्षणभर घर

कविता – क्षणभर घर

क्षणभरासाठी तरी

माणसाला

घर मिळावं—

भिंतीचं नाही,

मनाचं.

जिथे

थकलेले विचार

दाराशीच

चपला काढून ठेवतील,

आणि

शब्द

ओझं न राहता

श्वास बनतील.

आपण रोज

इतकं धावत असतो

की स्वतःलाच

ओलांडून पुढे जातो;

मग मागे वळून पाहताना

फक्त

स्मरणांची धूळ

श्वासात मिसळून जाते.

घर म्हणजे

दरवाजाला कुलूप नसलेली

एक शांत वेळ,

जिथे

आईचा आवाज

आठवणींतून

हळूच ऐकू येतो,

आणि

वडिलांची शिकवण

पाठीवर न दिसणारा

पण ओझं हलकं करणारा

आश्वासक हात ठेवते.

क्षण म्हणजे

घड्याळावरचा काटा नाही,

तो तर

मनाचा ठाव घेणारा

एक कोमल स्पर्श असतो—

ज्यात

हसू थांबतं

आणि डोळे

आपसूक ओले होतात.

जिथे

श्वास मोजला जात नाही,

आणि वेळ

आपल्याला मोजत नाही—

तिथेच

आपण

खरंच जिवंत असतो.

जो थांबतो,

तोच प्रत्यक्षात

पुढे जातो—

हे शिकवायला

शाळा लागत नाही,

फक्त

एक संवेदनशील क्षण

पुरेसा असतो.

आणि

त्या क्षणात

मनाच्या भिंतींवर

भीतीची कोणतीही सावली नसते—

म्हणूनच

जर कधी

अचानक शांतता भेटली,

तर तिला

घाबरून जाऊ नका;

तीच तर

तुमचं

क्षणभर घर असते—

जिथे माणूस

स्वतःकडे

पहिल्यांदाच

निरपेक्षपणे

परत येतो.

©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई 

दिनांक : ०१/०१/२०२६ वेळ : ०७:०२