कविता – थांबलेला काळ
ती दररोज
थोडी थोडी मोठी होत जाते—
माझ्या डोळ्यांसमोर
वेळ शांतपणे पुढे सरकते.
तिच्या हसण्यात
कालचा निरागसपणा विरघळतो,
आणि आज
स्वप्नांची नवी परिभाषा होते.
तिच्या पावलांची उंची वाढते,
पण माझ्या मनात
भीतीची सावली
अजून खोल होत जाते.
कारण प्रत्येक येणारा क्षण
मला सांगून जातो—
एक दिवस
ती तुला सोडून
हळूच जाणार आहे.
मला वाटतं,
हा काळ इथेच थांबावा,
तिच्या केसांत अडकलेला
हा लहानसा आज
कधीही उद्या होऊ नये.
पण वेळ
माझी विनंती ऐकत नाही,
तो तिच्या पंखांत
आकाश भरत राहतो.
आणि मी समजून घेतो—
माझी लेक दूर जाणार नाही,
ती फक्त
स्वतःचं अवकाश शोधायला
उडणार आहे.
त्या दिवशी
डोळ्यांत पाणी असूनही
हसत मी म्हणेन—
“जा…
पण आठवणी मात्र
माझ्याकडेच ठेव.”
©गुरुदत्त दिनकर वाकदेकर, मुंबई
दिनांक : ३१/०१/२०२६ वेळ : ०६:३१
Post a Comment